Follow by Email

zondag 4 september 2011

These are maybe my last words



At least for a while. Abandoned from the Internet. The last resort, this borrowed laptop is sold, and that was the agreement: I only could use it for so long.

For me it’s a sad day, of course. Building on the Net is time consuming, as everyone knows who works with it, and there is a fair chance that all this work will be for nothing. That’s life! It sucks sometimes.

It’s also a consequence from the life I live. Never worry about tomorrow, and catch as much world as you can. I never settled, never, ever worked on a career. That career was me, a dwelling artist who lived everywhere, saw and experienced a lot. I won’t regret my choices for a moment.

That’s why I’m used to this kind of situations. One day rich, the other poor. It depends on the time and place of being. It’s a good life. Only not today.

But I’ll be back. That’s the sinus of life, like economies, or cultures, if you live the way I do. Like a strong and colourful drawing: charcoal or chalk. The endless fluctuating ridges to climb and conquer. That’s life, as well! Beautiful if you know how to live it…

zaterdag 27 augustus 2011

Help!!!


My Internet connection is down. Just gave up, while writing in an online editor. Bye, bye, social contacts. Bye, bye life as I know it

At least, for the last couple of years. Internet isn’t that old that I can’t remember the time before, working in a large studio, with real paint on canvas, and in dirty clothes. The time before Photoshop, Illustrator and all those other programs, which wandered the sweating and stunning artist into a prisoner, captured on a chair and to a screen. The big illusion of life nailed into 21 inch.

In the mean time it’s so long ago that we can’t live without helpdesks anymore. As a specialist I can solve most problems, but what when the signal goes down? When downstream and upstream are cut, before it reaches the working space?  Modem offline, and your whole life, as you know it, depends on others.

F*cking Hell! The phone down as well, using the same gateway as the Internet connection. Do I have to use my mobile for 65 cents per minute, plus costs. And the metal voice says to call back later, because of the long, and even longer cue. Jammed between bytes!

I try again, and again, and finally a sweet young voice whispers. I can imagine her, a student, clustered to a chair as I am, looking at a screen with my details, and the details of my modem. She’s only there for the small amount of money to make her studying life easier. Maybe I’m number 50 during her shift, and she doesn’t care in the least if I’m connected or not. Neither is she interested in what it costs to talk to her.

‘You’re offline, sir.’ And she can’t help it. It is not her to blame that my connection has fallen death to the past century, when we actually had to travel to meet someone.

‘I need it for my work.’ I can hear her breath. I even can hear her think. Not about my problem, but how much time lasts to her next break.

‘I have to send a mechanic.’
‘How long will that take?’
‘I don’t know, sir. You’re not the only one in your neighbourhood. It’s a general failure. Someone hit a cable, and we need to dig to solve the problem.’
‘Yes. And when can that be done?’
‘I don’t know, sir. Digging means licenses. We are depending on the local government. Bureaucracy, you see’, she smiles. ‘Four till six weeks…’
‘You can’t be serious… I depend on that connection.’ Her voice is even sweeter then before, but I could kill her, and kiss her at the same time. She’s not to blame, but however, she’s the one who triggers my anger. Six weeks, for god sake! ‘Can’t you do anything to speed things up?’
‘I’m sorry, sir. I wish I could…’ She waits, and hopes that I will disconnect. But I can’t. Her voice… She’s the only connection left. Six weeks! For 65 cents a minute I will keep her occupied for all the time it takes to re-establish my window to the world.

zaterdag 20 augustus 2011

if nature strike - so Fragile we are

How far the human race has come... From a naked species with bare hands to a world of technology connecting to every far corner of the world. From a most vulnerable creature to the false impression that almost nothing can harm us anymore. And then... nature strikes.

Of course we know. The tsunami in the East, Japan, Catharina. The kills after an earthquake, volcanic eruption. We know, but what wonders me is that we always look for who to blame.

Nature strikes, and the next thing is angry people questioning those who were unable to predict. Investigations follow, focusing on the scapegoat. A lot of time, effort and money wasted on something we simply cannot manage. How far we will ever grow in technological skills, there is one thing we will never rule...

At least I hope not if I look at the consequences...

Imagine: Us, the rulers of the world, the keepers of nature. But how will we rule? The Inuit will demand more ice, the holiday makers guaranty of sunshine. In LA and San Francisco they will forbid earthquakes, and the Japanese will strike the word 'tsunami' out of their dictionary. Imagine that it's possible. No storms, no damages, no victims, but one... The Globe itself.

The fat belly of the earth will grow, overloaded with gasses and unallowed hick-ups. Water will stop flowing, wind will fall, until... the collapse.

How far we have come technologically spoken, but in our minds we are still a bunch of cave-dwellers, angry on everything and everyone who is against us. Even if the one is nature itself.
But it's quite simple. Being born is accepting death. The grow-old way, the self-chosen way, or the way by accident, or violence. No one can avoid it. Being born is accepting the world we live on. This nasty and unpredictable erupting and up-throwing globe. And we like it. Otherwise I can´t explain why we are with so many. 7 billion, and growing. And the more we are, the more victims we will cause. It´s not nature to blame, nor the politicians, predictors, or system. It´s us, we ourselves, who became so many that there will be casualties every time nature strikes, and strikes again...

zondag 14 augustus 2011

Disinterest - Why violence?

It is always the small story which stamps its marks on history. Hitler had never become the brutal dictator if he had succeed as an artist and/ or was not bullied as the small boy he was.

This blog is not a plead or defence for tirans like him, but I can understand the rage build in years of pestering and neglectance. The disinterest for the other. A daily phenomenon in our growing and expanding society.

On one hand the fact that people don't even know their neighbours anymore, and on the other the vast way social media explodes, which gives us the illusion of global friendship. Until someone grabs a gun and starts killing...

The point of no return for an individual who can't cope nor understand that all the others are connected, and he is not. His last shout for being noticed. Then we awake for a short moment, especially when it happens in our own neighbourhood.

A worldwide disease, and perhaps it has always been: absolute disinterest for the other. The easy way more and more regulations are invented, without questioning the victims it's causing. Life, especially in the wealthy West, is expensive. In more then one way. Not only money-wise, and we seldom realize that not everyone can afford it. There is a major fallout going on. Social dropouts, unemployment and absolute loneliness translated in all kinds of addictions. We don't care until it happens...

...until the gun fires and kills...

And even then... We are shocked, call the one who made the statement a lunatic, maybe kill him where dead penalty still exists. We hide behind excuses, not facing that we created him, and that we keep continuing creating others. Not only don't we learn from the past, we don't even learn from the now!

To care, as a fact, is a simple way to avoid. Why drive when you are drunk, or where it is not allowed? Why punish someone because he is small, fat, or looks different? I know these are cliches, and that everyone who is on his mind will agree. And still we do. The measurement bigger then life, our own ego, and if it doesn't match we do not care. Fuck him, who can't pay his bills, doesn't have welfare, social security when he is ill... until... it happens...

dinsdag 9 augustus 2011

remarks with the global crisis

Humanity invented the economic system, the engine what makes our world go round, and humanity is destroying it. Will we stop turning?

Actuality is full of slogans to amplify the global crisis, which, in the mean time, is going on for years: financial and banking crisis, countries and their deficits, downfall of currencies... And all these headlines pinpoint at the same issue: it's time for a change...

Over the ages mankind invented a lot of systems to catch and pamper themselves, but all together they have the same goal: to try to find a way to get as much as possible with as less as possible effort. In fact we are a lazy species. It is easier to carry a wallet full of paper, or a thin piece of plastic, then a cart full of goods to trade... And that is where we trapped ourselves.

In our way up to the commercial society, in which we are today, we grabbed the hand of greed. We bagged our lives in slogans and bought them, thinking without, life is meaningless, or even impossible.

It's just a system we are about to loose, a system invented by the Dutch VOC, and perfectionated in the US. But never the less: it's a system, and systems can be replaced. To survive or go on as mankind, systems in itself are irrelevant. We are not lead by it, even if we think so. And when a system has to many leaps it's about time to look for something different.

Better? I don't know. But nothing we ever invented lasts until eternity. Banks were not always there, neither was money. And if we are looking for the cause of today's world wide disaster, we can only look at ourselves. All of us are to blame!

We all want more and better, without thinking of lasting possibilities in future. We just don't care as long as we as individuals live in the house we want, drive the car we preferre, and can buy the goods we are slammed with on TV and Internet. Of course it has to come to an end: greed also makes victims who don't accept that they have less. And as soon as those victims become the majority they will stand up against what they feel as unfair.

We experience the riots, manifestations and demonstrations. Not only in the Arabic world, but also in our own backyard. London is burning, a so called idiot shoots civilians in Norway, copied of what happens on a regular base in the US. We saw the riots in Paris, the demonstrations in Madrid. The world is full of violence, and it's growing. All this is not because people are satisfied or happy. They make a statement, if we like it or not!

It's about time that everyone of us realizes that short time profits can turn against us on the long run. Wealth can only exist for a few. That may be a hard reality to swallow, but that's what wealth is about: having more then others. Said that, it's stupid to think that "those others" will except it forever...

zondag 7 augustus 2011

Na enkele weken te zijn weggeweest

Verhuizen geeft veel rompslomp. Het is een hoop werk, en allerlei andere zaken komen niet meer aan bod. Zeker als je ook nog een fulltime job hebt die inclusief reistijd ruim 50 uur van je tijd afknabbelt.

Ik geef eerlijk toe dat ik hondsmoe was, de eerste paar weken in mijn nieuwe baan. Aanpassen aan de nieuwe arbeidsethiek en tot 9 en half uur aan de telefoon, waarna je kop zoemt als een nijdig horzelnest. Sinds een paar weken weet ik waarom helpdesks een slechte reputatie hebben.

Niet omwille van het niveau van de medewerkers die in het algemeen over voldoende kennis beschikken, maar wel de werkdruk. Gesprek na gesprek totdat je afgestompt zelf nog nauwelijks weet wat een internetverbinding is. Mensen bellen voor de gekste dingen. Als hun pc het laat afweten heeft de provider het gedaan. Het ligt lang niet altijd aan het signaal als klanten klagen.

De dronkaard die denkt dat "zijn internet" is gehackt, waarom hij niet meer op MSN kan. De muisaanwijzer die bevriest, en het komt niet in de beller zijn hoofd op dat de muis wellicht aan vervanging toe is. Oude spullen, onkunde en volkomen digibetisme bevolken de telefoonlijnen, om maar te zwijgen van de tallozen die gewoon om een praatje verlegen zitten. Wie kan daar tegenop, en wie verwondert het nog dat wachttijden oplopen en een metalige stem tenslotte adviseert op een later tijdstip terug te bellen.

De helpdesk als moderne klaagmuur en zondebok voor al wat mis kan gaan.  Als er iets is dat ik de afgelopen weken heb geleerd is het wel dat de mensheid de nieuwste religie heeft ontdekt: het altaar van Internet. Alleen zijn de lijnen korter. Ging men vroeger te biecht, en staarde in het donker naar de abstracte God die wel of niet vergiffenis bood. Tegenwoordig pakt men de telefoon en belt, al dan niet gratis, naar de vervangende priester van de helpdesk die het af laat weten zodra blijkt dat het verwachte wonder niet in vervulling gaat.

zondag 10 juli 2011

Urgent

Voor zover ik weet betekent het woord urgent: onmiddellijk noodzakelijk. Ik weet niet of Van Dale het daar helemaal mee eens is, en eerlijk gezegd heb ik ook geen zin het op te zoeken. Maar volgens mij betekent het niet iets dat wel een jaar kan wachten. Of toch?

In woningland blijkt dat een heel normale periode voor urgentie. Inschrijven en rustig een jaar onder de brug voordat je aan de beurt bent. Pardon? Ja hoor, en het vreemde is dat we het met ons allen accepteren, of er toch tenminste schouderophalend aan voorbijgaan.
"Maar ik heb urgent aangekruisd, mevrouw?" "Dat zie ik. Dat is dan €40 inschrijfgeld graag."

Een illustratie van de waanzin van onze samenleving, en het kan best zijn dat er geen mouw aan te passen is. Dat we met te veel op een te klein stukje grond leven. Maar classificeer het dan verdomme niet als urgent!

Urgentie betekent ook dat je heel rijk moet zijn. Want er is niet één bureautje, maar tientallen waar je je kunt inschrijven als je tenminste de kans niet wilt missen om een maandje vroeger onder die brug vandaan te zijn. En toch heeft het met geld niets te maken. Ik, bijvoorbeeld, accepteer het hele scala: kamer, studio, appartement, huis met tuin. Het kan me niet schelen zolang het binnen mijn budget past, en dat budget is helemaal niet zoveel verschillend van het gemiddelde nu ik een baan heb. De wachtlijst blijft, al breid ik het te doorzoeken areaal nog zo ver uit. "U moet rekening houden met 6 maanden tot 1 jaar, meneer. Dat is dan €40."

"Maar op uw website adverteert u honderden mogelijkheden, per direct te aanvaarden. Ik wil DIE wel!" 
"Er zijn ook honderden wachtenden voor u."
"Waarom adverteert u ze verdomme dan? Dat is misleiding. U zegt dat u iets heeft aan te bieden, maar uiteindelijk heeft u niets. Alles is al vergeven. Er zijn bedrijven om minder veroordeeld, weet u dat?"

Geen verpinken, niet verblozen. Met schaamteloos geopende hand wachten op mijn €40. De woningmarkt is een melkkoe: litertje na litertje tankt het kannetje vol zonder te hoeven leveren. Je kiest immers maar één keer na dat jaartje wachten. Blij en opgelucht om eindelijk van straat te zijn...

zaterdag 2 juli 2011

Iets Luchtigs voor Loes

Misschien heeft ze wel gelijk en wordt alles te veel samengebald. Niet luchtig genoeg. Wordt de samenleving wat depri van alle acties en aanklachten die nodig lijken op de vol gepakte bol. Heeft de luchtige maatschappij eigenlijk ooit bestaan?

Ik ben een ouwe rot en herinner mij de zorgeloze hippiefeesten in het Vondelpark, de terrassen van Parijs begin 70er jaren waar het leek of niemand er iets te doen had. Heerlijk was het leven, een onuitputtelijke hoeveelheid mogelijkheden open en voor het oprapen. Is de wereld veranderd dan? Ik denk het niet. Ik ben alleen wat ouder geworden...

Dat betekent niet dat ik er zwaarder aan til. Waaraan? Aan wat op mijn pad komt. Maar onvermijdelijk groeien de kanttekeningen bij het onverschillige zonnige terrasgevoel. Niet ter plaatse. De Provence bestaat ook in Maastricht, Amsterdam, of om ‘t even elke zonnige plaats waar je jezelf toevallig bivakkeert. Het zijn de dagen van donkere luchten die je het gevoel geven dat er iets moet veranderen.

In de eerste plaats het weer natuurlijk, maar dan schiet de klimaatbrok in je keel. De omstandigheden dan, en je tast naar je portemonnee om het croissantontbijt te betalen en komt tot de ontdekking dat je het laatste geld gisteren al hebt uitgegeven. "Mag het vandaag gratis, ober?" 'S mans professionele grijns vervaagt, zijn blik wordt donker, zijn mond een onverzettelijke streep, dreigt hij met politie die al van een afstand hoopvol toekijkt.

De boeien knellen rond mijn polsen terwijl ik in de combi word geduwd stoot ik mijn hoofd tegen de dakrand. Het kan de diender niet schelen dat hij mijn kop niet met zijn hand beschermde. Een verdomde wanbetaler: niets dan last, haal ik tijdelijk twee maal blauw van straat die elders harder nodig zijn. Dat gevoel wanneer ik met loeiende sirene door overvolle terrasbeschenen straten word gereden waaraan ik geen deel meer heb. Het is op. De gratis koffie in de nor een lauw en waterig aftreksel van waarmee ik zojuist nog onbetaald de croissant naar binnen spoelde.

"Je wist toch dat je geen geld had!" "Vergeten, meneer. Het was laat vannacht. Ik geloof dat ik mijn ontbijt van vanmorgen toen als fooi heb achtergelaten."

De rest van de dag, en ook die nacht, mag ik nadenken over mijn onbetaalde actie. Een klein en kaal vertrek, gesloten met een zware stalen deur. Een schab met dun matras als bed en een pot die nog stinkt naar wie hier voor mij was. Zelf schuld, denk ik nog, terwijl ik me omdraai onder de te korte deken. Dat komt ervan als je zoiets luchtigs als een croissant bestelt...

dinsdag 28 juni 2011

Mars der Beschaving

Ik kon er niet naartoe, wat niet hetzelfde is als geen mening hebben. Ieder initiatief voor behoud en voortgang van cultuur verdient een vanzelfsprekend en breed draagvlak. Sterker: wie cultuur de rug toekeert propageert op termijn zijn eigen ondergang.

Niet alleen politici vergeten dat cultuur ons heeft gebracht waar we zijn. We hebben onze status en zelfs onze welvaart te danken aan het simpele feit dat we ons cultureel kunnen onderscheiden, en cultuur is altijd ondersteund binnen de groep waar het werd ontwikkeld.

Waar zouden we staan zonder de mogelijkheid ons te kleden, vuur te maken, of goederen te transporteren? Al deze zaken waren in hun prilste stadium niets anders dan een culturele uiting die wellicht bij deze of gene de wenkbrauwen deed fronsen of zelfs openlijk bekritiseerd werd als nieuwlichterij. Ook dat is een eigenschap van menszijn: houden wat je hebt en tegelijk dat tikkeltje angst voor nieuwigheden die altijd door een minderheid worden geïntroduceerd.

Maar tegelijk was er een invloedrijk draagvlak, anders was het allereerste vlammetje gewoon uitgeblazen, waren de eerste huiden van de drager zijn lijf gerukt en was het eerste wiel als brandhout geëindigd. Cultuur, de voortgang ervan en het nut bewijzen altijd pas achteraf hun waarde. Niet alleen wanneer, een in beginsel ludieke vondst, praktisch kan worden gebruikt.

De mars der beschaving ging vooral over dat draagvlak. Cultuur teruggedrongen tot een onbeduidende minderheid en monddood gemaakt door zij die de toon zetten in onze moderne samenleving, en dat is de meerderheid. Zij die hun stem uitbrachten op wie ons nu regeert. Het is niet alleen arrogant te denken dat wij als Herrenvolk superieur zijn aan anderen die hierheen kwamen omdat wij hen nodig hadden, of omdat de streek waar zij werden geboren om welke reden ook onleefbaar werd. Het is minstens zo arrogant te denken dat we op de top van ons kunnen staan, dat er niets meer valt te ontdekken. De mensheid heeft hopelijk nog een lange weg te gaan, maar als je diegenen die als eersten hun nek uitsteken voor verandering, of behoud om ons te herinneren, de mogelijkheden ontneemt, vrees ik voor de toekomst. Ons succes is enkel en alleen te danken aan culturele voortrekkers. Als het aan de machthebbers had gelegen (denk aan alle despoten die de aarde hebben bevolkt) waren wij er allang niet meer geweest.

zondag 26 juni 2011

Hoezo geen publicitaire middelen?

Als ik mensen kan bereiken om een sociaal drama te voorkomen, moet dat eveneens lukken om mijn romandebuut in de verf te zetten. Voor eventuele bestellingen verwijs ik simpelweg naar de link hiernaast 'joachim op mijnbestseller' Het boek, dat ik met liefde en mededogen heb geschreven, is maar één klik verwijderd ;-)

In 2009 woonde ik nog in Arroyo de la Miel, een dorp in de heuvels boven het strand van Benalmàdena-Costa, en treinde dagelijks naar mijn atelier in Fuengirola. Kunstenaars beginnen zelden vroeg, werken vaak laat, waarom ik regelmatig de trein van 14.00 uur nam, een tijdstip waarop in Spanje de scholen sluiten.

Tegenover mij in de trein zat een jong meisje. Ik heb nooit haar naam geweten, heb er ook niet naar gevraagd, en toch werd zij zonder het te weten de aanleiding voor de roman.

Een meisje met een boekentas dat iedere dag de make-up van haar gezicht haalde. Waarschijnlijk een jaar of dertien, een leeftijd waarop veel ouders het niet tolereren dat hun dochter zich al opmaakt. Zorgvuldig en ongegeneerd veegde ze het zwart rond haar ogen weg, tissue na tissue verdween in het vuilbakje onder het plankje dat in treinen als tafel dient. 

Een aandoenlijk gezicht. Verboden, anders was het niet nodig er zich al in de trein van te ontdoen, en toch interesseerde het haar niet dat iedereen het zag. Die simpele handeling, maar vooral de manier waarop, werd de aanleiding voor 'het Ritsjas gevoel'.

Ze was van Angelsaksische origine, zoals zoveel in het zuiden van Spanje. Dat viel onmogelijk te ontkennen met haar bleke huid en rossige haren, maar ze zat op een Spaanse school, bewezen de boeken in haar tas.

Toen ik aan het manuscript begon en haar als leidraad nam, wist ik niet of er meer dan een kort verhaal in zat. Ik begon gewoon te schrijven over een meisje dat zich afschminkte en de rest volgde vanzelf.

Ik gaf haar geen thuis. Een kind alleen op de dool en daarom een kansloos kind, veel te jong onderweg met een tas vol boeken. Een meisje op zoek naar bescherming en geborgenheid, liefde wellicht, maakte ik haar wel wat ouder om haar niet al elke kans in het eerste hoofdstuk te ontnemen.

Zij staat niet alleen. Onze samenleving telt veel kinderen die om allerlei redenen niet terecht komen. Uitgestoten worden, onder een brug belanden, of verhandeld worden omdat het vaak een enige keus is om te overleven. Wij gruwen bij verhalen uit de middeleeuwen waarin mensen door de omstandigheden werden misbruikt, en vergeten dat die verhalen nog steeds actueel zijn. Daaraan helpt geen modern comfort of snelle media. Ook met een gsm op zak is het mogelijk om op de brandstapel te belanden...

zaterdag 25 juni 2011

De kracht van het woord

Om te beginnen bedankt aan iedereen die mij steunt bij mijn re-integratie in Nederland.

Deze week bewees dat woorden in staat zijn visies te wijzigen en het onmogelijk gedachte toch te realiseren.

Mijn laatste blog - een betonnen muur - zorgde voor een internet polemiek (m.n. binnen de sociale media) Ik kreeg steunbetuigingen van collega's, sympathisanten en uit politieke hoek. Mensen vroegen zich af in hoeverre er nog sprake is van tolerantie in ons land.

Het prille bestaan van deze blog in aanmerking genomen, heb ik geen klagen over het bereik. (het aantal volgers kan natuurlijk altijd hoger ;-) Ik had er echter niet op gerekend dat mijn schrijfsels het onderwerp van mijn woede zouden bereiken. Het bewijst eens te meer de openheid en mogelijkheden van internet ;-)

Gisteren was een keerpunt, wat tegelijk betekent dat ik het drukker heb dan ooit. Plotseling is er de mogelijkheid woonruimte te zoeken, een bankrekening te openen, verzekeringen af te sluiten, en al die andere klusjes waarmee een "nieuwkomer" wordt geconfronteerd. Iemand die nooit buitenlands heeft gewoond realiseert zich de hoeveelheid handelingen niet die re-migratie met zich meebrengt, wanneer het enig bindende document je paspoort is. Maar de basis is gelegd. Al de rest is een kwestie van uitvoeren...

Ik beschouwde de afspraak gisteren louter als formaliteit. Wijs me maar af zodat ik zo snel mogelijk bezwaar kan aantekenen. Alles wat ik kon overleggen had ik meegenomen, maar bleek plotseling van ondergeschikt belang. De blog had doel getroffen, met als gevolg dat ik als persoon evolueerde van leugenaar naar arme stumper. In elk geval kreeg ik het voordeel van de twijfel en een paraaf onder mijn bijstandsaanvraag.

De kracht van ons vangnet, dat helaas in veel te weinig landen bestaat, wordt maar al te vaak onderschat. Het is het verschil tussen pompen of verzuipen. Niet zomaar een vorm van levensonderhoud maar de mogelijkheid te herstarten als het goed wordt gebruikt.

Die kleine som opent deuren (van een bank b.v.) en stelt je in staat te handelen. Het brengt een dak boven je hoofd, geen luxe, dat is aan diegene zelf om weer op te bouwen. 

Maar er is meer dan het materiële aspect, brood te kunnen kopen van je eigen geld. De psychologische impact van een eigen inkomen is veel groter. Bijstand is, voor wie het nodig heeft, het opstapje om te heroveren wat door pech of eigen schuld verloren ging.

Ik zal het niet lang nodig hebben, alweer dankzij internet. Voor het zomernummer van Kortverhaal.nu, dat binnenkort verschijnt, is er eentje van mij gekozen. Hopelijk genereert het de nodige aandacht voor mijn romandebuut "Het Ritsjas Gevoel", dat ik in februari in eigen beheer bij Mijnbestseller.nl uitbracht. Tot hiertoe werd het boek nauwelijks verkocht door een gebrek aan publicitaire middelen. Dat kan zomaar veranderen wanneer het onder de juiste aandacht komt. Afgelopen week activeerde ik mijn account bij Artilinki.com, een galerie-site die pas sinds vorig jaar bestaat. De aandacht is groots en doet zeker toekomstige verkopen vermoeden. En last but not least heb ik a.s. woensdag mijn eerste sollicitatiegesprek. Het telefonische interview verliep zo gesmeerd dat de reële kans bestaat op maandag 3 juli weer aan de slag te zijn. Nadeel, natuurlijk, dat er minder tijd blijft voor het schrijven van deze stukjes, maar ach, er zal altijd wel hier of daar een gaatje blijven om mijn welgemeende verontwaardiging te ventileren :-))

dinsdag 21 juni 2011

De betonnen muur

Ken je dat: duwen en met geen mogelijkheid verder komen?

Ik was te vroeg optimistisch, gisteren. Geloof in de mens wellicht, maar alle beloftes werden vandaag door één enkele bullebak aan gruzelementen geslagen. Zo definitief dat het mijn vriendin verplicht op haar familie in Antwerpen terug te vallen. In Maastricht komen we geen stap verder...

Het struikelpunt zijn de verschillen waarover ik eerder schreef en de arrogantie te denken dat tenminste heel Europa naar Nederlands model is geschapen. De opgetrokken papieren muren waarachter ons land zich verschuilt gelden ook voor Spanje, en wanneer je probeert uit te leggen dat dit niet het geval is word je zonder verpinken voor leugenaar uitgemaakt.

Een beer van een ambtenaar die zichzelf astmatisch door zijn "sociale" krochten hijgt kwam me al tegemoet met de bedoeling mij op elke smeekbede "nee" te verkopen. Dat straalde hij uit. Onverzettelijk. Wat anderen ook beloofd hadden, hij had de macht en die zou hij gebruiken. Zo'n godvergeten kunstenaar die na 15 jaar vakantie hier de ruif wil komen leegeten. Hij zou hem!

En er was mij veel beloofd voor vandaag. Beloftes die opnieuw niet werden waargemaakt. Andermaal teruggeworpen op de uitgangspositie van inmiddels 3 weken geleden. De processie van Echternach valt in het niet bij mijn pogingen vaste voet in Nederland te heroveren.

Alles draait om het aantoonbare van platzak zijn. Werkelijk niets meer hebben, geen dak boven je hoofd behalve een logeeradres. Staaf het maar met papieren, bewijzen: zwart op wit.

Wat moet ik godsnaam bewijzen? Wat verwacht de Nederlandse gemeenschap? Dat ik fluitend op het vliegtuig ben gestapt om hier heerlijk en relaxed van bijstand te genieten? Alles wat ik zoek is een opstap om weer vaste grond te krijgen, maar een bullebak met gebrek aan fantasie en de morbide arrogantie van een wroetend varken, heeft er zijn zinnen op gezet juist dat te verhinderen.

Speel ik nu op de man? Ja! En ik doe het graag. Niet om mijn frustraties te spuien, maar wel in de hoop dat het iets verandert, dat posities zoals de zijne op menselijkheid worden gescreend. Want dat is wat eraan schort. Voor hem stond ik al te boek als leugenaar nog voordat hij mij had gezien, laat staan gesproken. Terug uit Spanje. Geen bankafschriften over het laatste halve jaar, geen bewijs van inkomen.

Ik had geen inkomen meer, leefde van wat zwarte klusjes hier en daar en werkte daarnaast stug om het tij te keren.

Dat bestaat niet! Spanje is geen achterlijk land, het hoort bij Europa. De voorschriften daar zijn dezelfde als hier, en geen land accepteert dat iemand een half jaar van de lucht leeft. Er moeten papieren zijn en als je die niet kunt overleggen, jammer voor jou!

Toen ik hem attendeerde op het bord voor zijn kop, sprong hij overeind en beende kwaad hijgend weg. Een mens zou voor minder frauderen. Bedoelen ze dat? Moet ik de papierwinkel dan maar op deze geleende computer in elkaar flansen zodat ik hem vrijdag gelukkig maak met een stapel waardeloze vodjes? Is dat de manier waarop Nederland wil dat zijn burgers re-integreren?

Als iemand uit het voorgaande concludeert dat ik kwaad ben, heeft hij het mis. Ik ben razend! Razend om het feit dat we in een maatschappij leven waarin mensen, verstoken van ieder gevoel van mededogen, de kans krijgen over het lot van anderen te beschikken.

zondag 19 juni 2011

een blog om naar te kijken - Spaanse beelden

Sardinas (gemengde techniek)
Processie (gemengde techniek)
De Luie Kater (gemengde techniek)
Mijas (gemengde techniek)

zaterdag 18 juni 2011

Een hard oordeel!

Dat een samenleving niet zonder regels kan is op zichzelf onweerlegbaar, maar als diegenen die deze regels moeten hanteren niet op de hoogte zijn, of te onverschillig om er zich om te bekommeren, leiden regels tot stress en tijdverlies. Dat is mijn ervaring bij de re-integratie van ons, door ons Nederlanders, zo geroemde landje. En het wordt nog erger vernam ik gisteravond op het journaal. De regering, onder druk van de PVV, scherpt de regels voor integratie aan, wat automatisch impliceert dat ook re-integratie moeilijker zal worden.

Na 15 jaar afwezigheid is dit land onherkenbaar. Niet in de manier hoe het eruit ziet, maar beslist in mentaliteit. Ik dacht dat Andalusiers onverschillig waren in alles wat niet tot hun directe omgeving hoort. Onverschillig, niet vijandig. Maar nu ik ruim 2 weken terug ben moet ik die mening drastisch herzien.

Het was geen luxe overweging om terug te keren, maar bittere noodzaak. Spanje ligt op zijn gat, zoals iedereen weet die wel eens een krant openslaat of naar het nieuws kijkt. Ik ben niet de eerste die het land noodgedwongen verlaat en zal ook niet de laatste zijn. Na 9 jaar een economische vluchteling is een moeilijk te verkroppen realiteit. Zeker als je er de laatste 2 jaar alles aan hebt gedaan om de bierkaai te bevechten. Het tij was niet te keren, en het enige dat ik mezelf kan verwijten is dat ik het niet eerder wilde toegeven. Doorgaan, niet opgeven en niet willen geloven dat het jezelf kan overkomen.

Gestrand, is het juiste woord. Terug, op een vliegtuig naar Maastricht met 2 x 20kg bagage als laatste bezittingen die nog waren te redden. Niet om hier van het "luxueuze" vangnet te genieten, maar met de bedoeling koste wat kost te herstarten. Ik geef niet gemakkelijk op.

Na 18 dagen ben ik nog geen stap verder en leef ik met het gevoel dat ik beter in Spanje was gebleven. Dat is re-integratie.

Ik verwachtte niet met open armen te worden opgevangen, maar wel een traject waarlangs ik me beetje bij beetje weer recht kon hijsen. Wat ik aantrof valt niet te beschrijven. Een houding als van een betonnen muur waarop in grote letters gekalkt: "Zoek het maar uit!"

Na 15 jaar in het buitenland, waarvan de laatste 9 in Spanje, moet ik toegeven dat mijn kennis vwb de regelgeving op zijn minst verouderd is, zo niet bejaard. Ik ben een gemakkelijk doelwit, maar nog altijd weerbaarder dan iemand die hier nooit heeft gewoond. Het moet een gruwel zijn voor diegenen die om sociale, politieke of economische redenen hier naartoe vluchten. Ik kan me hun gemoedstoestand voorstellen. Ik heb tenminste nog een dochter waarbij ik zolang logeer. Ik spreek de taal en ben vroeger altijd sociaal actief geweest, maak deel uit van de cultuur, waardoor ik de basis van onze regelgeving begrijp. Hoe moet het voor hen zijn die deze bagage niet hebben?

Het bos ingestuurd, is de juiste uitdrukking. Ambtenaren die je ronduit voorliegen of desinformatie verstrekken waardoor je de tijd verliest die er niet is wanneer je weer van 0 moet beginnen. "De regels zijn nu eenmaal veranderd"; hoorde ik gisteren, "daar kunnen wij niks aan doen." Het aloude verschuilen achter regeltjes die de uitvoerenden niet zelf hebben bedacht, maar geen enkele regel schrijft voor dat je iemand van het kastje naar de muur stuurt. Dat initiatief is persoonlijk en komt voort uit onvermogen en onverschilligheid. Wat mij echter het meest treft is dat er geen uitzondering lijkt te zijn op deze alarmerende vaststelling. Ik heb er tenminste in 18 dagen nog geen gevonden.

donderdag 16 juni 2011

Wanhoop

Ik kan het me zo goed voorstellen: de wanhoop van asielzoekers, na jaren uitgeprocedeerd. Geen dak boven hun hoofd, en geen cent te makken.

Te oordelen naar het politieke klimaat in Nederland en België voelt de meerderheid dat niet, al lijkt het soms anders wanneer je hen interviewt op straat. Dat is belijden met de mond, anders kreeg radicale politiek geen kans.

Vanuit de luxueuze burcht waarin wij leven is het gemakkelijk oordelen over andermans kansen. Zondermeer aannemen dat hij of zij het wel zelf verknoeid zal hebben. Het: "Je bent wat je er zelf van maakt" principe, zonder er rekening mee te houden dat maakbaarheid aan een aantal voorwaarden is gebonden.

Het is heel handig als je in de wieg werd gelegd in een land dat van bij de geboorte alle kansen biedt. Het scheelt. Je hoeft niet die geniale sloeber te zijn die zich vanuit een sloppenpositie omhoog werkt, en die er, door iedereen die het "heeft gemaakt", bij de haren wordt bijgesleept zodra het debat richting kansarmen kantelt.

Van al die "snelle" jongens en meisjes die de mond vol hebben over de maakbaarheid van het leven had nog geen duizendste procent het gehaald als ze in de achterstandswijken van bv Sao Paulo waren geboren. Waarschijnlijk lag hun bevooroordeelde mond allang begraven in een anoniem drugsgraf, zoals zoveel kinderen daar.

Wij, en onze arrogantie. Het zeker weten. Soms mocht je willen dat er een ramp gebeurt om mensen de ogen te openen. Maar zou het helpen, zelfs als de manager met BMW alles kwijtraakt, en onder een brug moet slapen? Misschien als de zaken worden omgekeerd. Onze welvaart in het slop, de EU bankroet (niet eens zo denkbeeldig als je de economische nieuwsgaring volgt), en al die mensen, die nu te beroerd zijn om minderbedeelden een kans te geven, op uittocht. Hun eigen leven achterna, op weg naar een van die landen waar nu nog "onze" asielzoekers vandaan komen, om daar te moeten smeken. Stel je het gevecht voor met ambtenaren die een taal spreken die jij niet verstaat, formulieren invullen die je niet begrijpt, in de hoop op een pover onderdak en een beetje geld dat net te veel is om dood te gaan.

De ambtenaar, een vroegere asielzoeker, die er lol in lijkt te hebben jou, de blanke minkukel van weleer, van het kastje naar de muur te sturen. Dat denk je maar omdat je zijn cultuur en zijn gebrabbel niet begrijpt.

Nog steeds die vooroordelen, want daaraan verandert niets, maar nu omgekeerd, geef je af op die lul die jou de centjes niet geeft waarop je recht meent te hebben omdat je zonder niet kunt overleven.

Werd dit sprookje waar, zelfs dan vraag ik me af of de meerderheid er iets van zou leren. Ook arrogantie wordt in de wieg bepaald, simpelweg omdat we ons kunnen veroorloven arrogant te zijn op de top van de meest welvarende piramide die de wereld ooit heeft gekend.

woensdag 15 juni 2011

Verschillen - De Spaanse Lente Revolutie

Iedereen die het nieuws volgt heeft het gezien: de massademonstraties en bezettingen van pleinen in Madrid en Barcelona. In de zonnige achtertuin van de EU broeit het.

Tot 2006 kende het land nog een economische bloei. Een van de hoogste van Europa, 3% groei maar liefst. Terwijl nu alles kommer en kwel lijkt in het meest vooraanstaande vakantieland ter wereld. Wat heeft die ommekeer veroorzaakt?

De financiële crisis heeft er zeker mee te maken, maar was, anders dan de meesten denken nu m.n. zoveel jongeren op straat komen, niet de aanleiding. Zo min als dat in Griekenland het geval was...

Griekenland kampte al met een tekort toen het tot de Eurozone werd toegelaten, durfde en kon dat niet toegeven, en verschuilde zich achter een creatieve boekhouding die zelfs de knapste financiële koppen van de Unie zand in de ogen strooide. We zijn met ons allen toch niet zo onfeilbaar als we vaak van onszelf willen geloven. Zelfs onze eigen Wim Duisenberg is indirect medeverantwoordelijk voor het Griekse drama. (Oef, ik trap nu vast op een paar gevoelige tenen)

Natuurlijk had Griekenland niet mogen liegen, maar kom op zeg! Zolang onze eigen vertegenwoordigers boter op hun hoofd hebben (zij worden ook zo nu en dan op een leugentje betrapt) kan iedereen maar beter eerst met het vingertje naar zichzelf wijzen. Wijzen is trouwens volstrekt zinloos. De zaak moet worden opgelost als we willen dat de rekening niet te hoog wordt om met ons allen te betalen.

Het is geen kwestie van economie maar van cultuur. Nederlanders zijn handelaren en willen dat hun balans klopt, en nauwgezette boekhouders kunnen nu eenmaal moeilijk begrijpen dat cijfertjes en kolommetjes voor anderen niet het hoogste goed zijn.

In Zuid Europa zijn ze daar niet zo mee bezig. Er vinden andere waarden opgang die in onze contreien soms de wenkbrauwen doen fronsen, af en toe op de lachspieren werken en vaak de ergernis zo hoog opzwepen dat we niet weten wat we ermee aan moeten.

Ik heb in een lang vervlogen verleden korte tijd op Kreta gebivakkeerd, te kort om het land in haar geheel te kunnen duiden. Spanje heeft 9 jaar van mijn aanwezigheid geprofiteerd en in zulk een periode willen je wel eens wat dingen opvallen.

In Spanje is het "La Dolce Vita" gevoel minstens zo sterk als in het land waar de uitdrukking oorspronkelijk vandaan komt. Buiten de deur ontbijten op een zonnig terras en 's zondags met de hele familie (niet alleen het gezin) uitgebreid dineren onder lommerrijke olijfbomen, roepen bij ons een gevoel van verkwisting op. Zeker als je bedenkt dat een gemiddeld loon zo'n €900 per maand bedraagt. Een compleet land in permanente staat van vakantie is de indruk die veel noordelingen van het zuiden hebben. En oppervlakkig beschouwt hebben ze daarin niet helemaal ongelijk.

De architekten van de Unie, en zeker die van de Eurozone, hadden dat moeten inzien toen ze besloten zoveel diverse cultuur aaneen te smeden. Het probleem van de rijkste leidinggevende landen is dat ze alles in kolommetjes willen gieten. M.n. culturele geaardheid wil daarin echter niet zo goed passen.

Spanjaarden werken niet minder hard, ondanks de bekritiseerde siësta. Vergeet niet dat die 3 uur middagslaap 's avonds weer worden ingehaald. Daarom werkt een gemiddelde Spanjaard tenminste een uur meer dan zijn collega in het bevoorrechte noorden die zijn lunchpauze niet compenseert door langer te werken.

Het economisch gevaar schuilt dan ook niet in een lagere productiviteit, maar in hun volksaard die voorschrijft dat uit elke dag het meeste moet worden gehaald. Ondanks dat Spanje katholiek is, en velen in een hiernamaals geloven, is de levenspraktijk veeleer: "Je leeft maar één keer."

Dat "meeste" neemt de meerderheid letterlijk. Stomverbaasd luisterde ik naar de klacht van een kelner die naar eigen zeggen niet kon trouwen omdat de bank weigerde hem €100.000 te lenen.

"€100.000"; vroeg ik verbaasd, "waar heb je die voor nodig?" Er volgde een hele opsomming van verwanten tot in de 10de graad die allemaal uitgenodigd moesten worden, vervoer nodig hadden vanuit het hele land. De man meende het ernstig. Zonder dat geld was een bruiloft uitgesloten.

In deze kleine anekdote wringt de Spaanse schoen. De vanzelfsprekendheid waarmee het leven geleefd moet worden, al kost het nog zoveel. Daarvoor dienen immers de banken. Als je het zelf niet hebt ga je daar je geld halen. Als het ook maar enigszins mogelijk was kregen ze het ook, tot er natuurlijk moest worden terugbetaald. Maar zelfs dan geldt "La Dolce Vita". Wat vandaag niet lukt komt morgen wel. Mañana, iedere toerist kent het woord, but tomorrow never comes...

Een gemakkelijke levensstijl, een opeenhoping van niet te innen kredieten, en een overheid die verhoudingsgewijs te weinig belasting ontvangt. Voeg daarbij een wereldwijde financiële crisis waaraan ook Spanje zich niet kon onttrekken. Wie verbaast dan nog de ineenstorting van een florerende economie die in pakweg 3 jaar 5.000.000 werklozen opleverden?

En niet alleen dat. Van sociale woningbouw hebben ze in Spanje nooit gehoord. In de steden bestaan wel goedkope krotten, maar wie wil daarin wonen? Dat verklaart waarom jongeren, getrouwd en wel, tot boven hun 30ste bij papa en mama blijven waarbij situaties ontstaan waarin een 4persoons flatje door 12 mensen wordt bewoond.

Bovenstaande laat zien dat er geen eensluidende oplossing bestaat voor het Europese probleem. De culturele diversiteit is zo complex dat het zich onmogelijk in pasklare regeltjes laat gieten. De gemakzuchtige strategie dat de minder solvabele landen zich maar aan moeten passen aan zij die wel over voldoende middelen beschikken, gaat niet op. We hebben met mensen te maken, en niet in de eerste plaats met economiën. Dat bewezen de ongehoorzame Grieken die zich massaal verzetten tegen de bezuinigingspolitiek, en de Spanjaarden die met 10.000den tegelijk demonstreerden tegen de neergang van een vorm van leven die nog altijd de hunne is...

dinsdag 14 juni 2011

Een debat over Den Mensch

Goed dat de gemoederen weer eens in beroering zijn. Op YouTube and FB circuleert een interview met Jerry Rifkin, vooraanstaand econoom, die waarschuwt voor de crisissen die ons nog te wachten staan. Een heldere uiteenzetting die de gevaren duidelijk schetst, maar zonder, en dat is wat zijn boodschap zo boeiend maakt, de hoop te laten varen.

Rifkin is een kind van de "maakbare maatschappij". Hij gelooft in de kracht van de mensheid om het tij tijdig te keren, en zonder hem ongelijk te willen geven (niemand van ons beschikt over een glazen bol), heb ik toch een paar kanttekeningen bij zijn verhaal.

Die waren er in eerste instantie niet. Ik luisterde naar zijn betoog en kon me er wel in vinden. De twijfel kwam toen ik mij in een FB discussie mengde.

Uit eigen ervaring, en ook dat heeft te maken met vaak en veel buitenlands wonen, weet ik hoe weinig mensen tot verandering bereid zijn. Houden wat je hebt, en sleutel vooral niet aan mijn luxe.

Onze luxe is rechtstreeks geënt op ons economisch bestel dat in stand blijft door verkwisting en commercialisering. Commercie is een betrekkelijk nieuw woord, maar tevens de reden voor met name de materiële hoge vlucht van de afgelopen decennia. Het is de motor die ons momenteel draaiend houdt.

Als de commerciële mogelijkheden van bv internet niet zo gigantisch waren, was het nog altijd een achterkamerspeeltje zoals in de 80er jaren, toen het nog geen internet heette. Speelgoed voor een handvol ingewijden die wat knoeiden met bulletinboards en een voorloper van email.

Zodra iets gecommercialiseerd kan worden krijgt het zijn aantrekkelijkheid. Er kunnen centjes mee worden verdiend en status verhoogd.

Die instelling (en als we heel eerlijk zijn weten we dat ook) is tegelijk wat onze maatschappij ziek maakt. Het is algemeen bekend dat het Westen op veel te grote voet leeft, en dat dit ten koste gaat van anderen, nu nog veel minder bedeelden.

Maar deze situatie is geen constante. Wij, als bevoorrechten, worden op de hielen gezeten door de zogenaamde Bric-landen. Samen meer dan 3,5 miljard mensen die in de rij staan voor dezelfde luxe die wij kennen. En zij zullen ons inhalen...

De bol waarop wij leven is amper in staat ons ónze luxe te garanderen, wat betekent dat wanneer het aantal luxueuzen meer dan verdubbeld wordt, we met een onoplosbaar probleem  zitten Dwz, als wij als voortrekkers onze situatie niet aanpassen...

Maar hoeveel zijn daartoe bereid? Je hoeft niet ver te zoeken om daarop het antwoord te vinden.

Binnen onze eigen EU was Griekenland het eerste domein dat na een lang leugenbeleid een deel van zijn luxe moest prijsgeven. En wat was de reactie? De gedupeerden kwamen op straat, en deden ongehoorzaam om zich aan het onvermijdelijke te onttrekken. De rest van Europa keek toe, angstvallig met de hand op de knip. "Zelf schuld", werd er geroepen, maar is dat wel zo?

Je kunt het ook kleiner bekijken. Als alle inwoners in jouw straat HD-TV en een supersnelle internet verbinding hebben, wil jij dat ook. Al moet je ervoor liegen om het te bereiken. In die situatie zitten miljoenen armere dan het modale waarop onze maatschappij is gebaseerd. Dat is menselijk. We willen niet worden achtergesteld tov de grotere groep.

"Iedereen gelijke kansen" is een mooi streven, maar als dat gelijke betekent dat je het op één lijn stelt met de bevoorrechten, creëer je een onoplosbaar probleem zodra je het uitsmeert over alle 7miljard inwoners die onze planeet inmiddels telt. Om dat te voorkomen zal vooral het Westen een ferme ruk aan zijn eigen broekriem moeten geven. Terug naar waar het werkelijk om gaat: genoeg te eten, voldoende water, en radicaal snijden in alles wat overbodig is... Helaas vrees ik dat dit een inspanning is die maar heel weinige willen of kunnen opbrengen... 

maandag 13 juni 2011

Verschillen - verworvenheden

Spanje heeft een fascistisch verleden. Franco was vriendjes met Hitler en Mussolini. Dat is geschiedenis, en toch zijn er ook nu nog zaken die onmiddellijk aan dat verleden zijn gelinkt.

Zoals Hitler de autoweg introduceerde om zijn pantsercolones sneller te kunnen laten oprukken. Destijds een nadeel voor de velen die in geen tijd onder de voet werden gelopen. Nu een verworvenheid die reistijden aanzienlijk verkort.

Ik herinner mij nog de 50er jaren waarin een rit van het "nog onontsloten" Limburg naar familie in Rotterdam een tweedaagse onderneming was. De ene dag heen, blijven slapen, en 's anderdaags terug. Onvoorstelbaar in een tijd waarin internet in seconden de wereld overbrugt.

Spanje kent de kosteloze basisziekteverzekering, die de Generalisimo destijds bedacht om de bevolking achter zich te krijgen. Hij deed veel voor oud-strijders, vooral diegenen die niet ongeschonden waren teruggekeerd. Een van 's lands grootste loterijen, "Once", herinnert daar nog aan. De verkoop betekent werkverschaffing, en de opbrengst verzorgt ook nu nog de uitkeringen aan minder-validen.

Die Spaanse basisverzekering stelt niet veel voor, beweren inwijkelingen uit de meer verwende noordelijke landen, maar ze vergeten dat hier niets gratis is. Het is waar dat hulp van "Seguridad Social" geen enkele luxe kent, en dat medicijnen handje contantje moeten worden betaald. Maar als je een ambulance nodig hebt staat die in geen tijd voor je deur, compleet met een arts en twee man verplegend personeel, uitgerust met alle noodzakelijke apparatuur, en er is niemand die je na behandeling of vervoer met een rekening confronteert.

Toch kun je beter niet ernstig ziek worden met alleen die basisverzekering. Opname betekent een ziekenhuis met enkel de meest elementaire voorzieningen. Voor eten en drinken zal de familie moeten zorgen, want dat zit niet in het pakket. Doodgaan zonder dokter is in Spanje uitgesloten, terwijl je tegelijkertijd kunt creperen van honger, dorst, of een gebrek aan medicijnen. Zeker als je bij de armsten hoort die in grote getalen op straat leven. Wat moeten zij eten? Ik denk niet dat een van hun lotgenoten hen elke dag wat vuilnisbakgraaisel komt brengen.

Het Spaanse socialisme is een wel heel vreemde vorm. Openbaar vervoer is spotgoedkoop, zeker voor inwoners (Residentia). Voor een busrit die hier ruim €3 kost betaal je daar 50 cent, terwijl je aan de andere kant, na een leven lang werken, je maar beter een hele schare kinderen hebt om op terug te vallen.

Geen werk betekent in veel gevallen: geen inkomen. Bijstand of leefloon is onbestaande en een werkeloosheidsuitkering minimaal. Maar ook met een pensioen verhonger je als je woning niet vrij van kosten is en je geen familie hebt die voor je zorgt.

zondag 12 juni 2011

Verschillen - wat hoort bij wie?

Tjonge, het is wat. De blog "Onherstelbare neergang van onze cultuur" werd op 1 dag 360 maal bekeken. De "Verschillen" reeks trekt lang zoveel belangstelling niet. Nederlanders lijken van zichzelf te denken dat ze het wel weten. Toch dat omnipresente gevoel? Wij, en de rest is minder(waardig)

Buitenlands wonen verruimt de blik, vernauwt niet. De wereld wordt groter, navelstaren krijgt iets belachelijks.

Op FB las ik het commentaar "Historisch gezien hoort het noorden van Limburg bij Duitsland..." Dit soort opmerkingen worden altijd gelanceerd vanuit demografisch perspectief. Het geharrewar van machthebbers die lijntjes trekken om zichzelf af te bakenen.

Historisch gezien hoort ieder gebied simpelweg bij de mensen die er wonen, of liever: de mensen die er wonen horen bij het gebied. Hoe kan het ook anders. Ieder van ons heeft zijn vroegste wortels in Afrika, wat betekent dat wij allemaal emigranten zijn, waar ter wereld wij ook wonen. Een mix van gemengde evolutie, en een ratjetoe aan culturen.

Mijn DNA gaat terug tot Ethiopie, zo'n 2miljoen jaar geleden. Historisch aantoonbaar stroomt er Keltisch, Germaans, Viking, Spaans en Duits bloed door mijn aderen. Allemaal stammen, cq naties die zich beroepen op een zekere oorspronkelijkheid.

In deze tijd, waarin we weten waar we vandaan komen is het ronduit idioot jezelf nog steeds op een zekere eigenheid te beroepen. Het maakt niet uit of je ouders pas 30 jaar geleden naar onze contreien verhuisden. Nog steeds, en dat zal zo blijven, zijn we met ons allen op reis.

Historisch gezien betekent blijven niet veel meer dan dat je in dat gebied voldoende te eten hebt. Dat welzijn en welvaart aan je behoeften voldoen. Zodra dat niet meer het geval is, verkassen we.

Ik heb het hier niet over een avontuurlijk aangelegd individu dat wel eens wat anders wil dan het omheinde stukje waarop hij werd geboren, maar hele volksgroepen, zoals nu in het Midden-Oosten en Noord-Afrika die er tussenuit knijpen omdat ze hun overlevingskansen thuis niet meer zien zitten.

Dat is "historich gezien" De Hunnen die heel Europa door elkaar husselden. De Vikingen die op rooftocht gingen omdat thuis de voorraden niet toereikend waren. De Ieren en Italianen die massaal verhongerden en naar de Nieuwe Wereld vluchtten.

En het gebeurt nog steeds, zal weer gebeuren. Ook in onze streken. Als de geschiedenis iets heeft bewezen, is het wel dat hoogconjuncturen verhuizen als luizen in een pels. Dat wij tot de rijksten ter wereld horen biedt geen enkele garantie voor de toekomst. Integendeel! Het is meer dan waarschijnlijk dat de kansen ooit zullen keren, en dat wij of onze nazaten aan de haal moeten om in leven te blijven.

Het kan geen kwaad dat in gedachten te houden als we iemand beoordelen op zijn afkomst, of geaardheid. Voordat je het weet ben jijzelf aan de beurt...

zaterdag 11 juni 2011

Onherstelbare neergang van onze cultuur

Waar is dit land mee bezig, en wat hebben haar inwoners naar Den Haag gestuurd? Eeuwenlange opbouw en verworvenheden worden in één pennenstreek de nek omgedraaid omdat we het zogenaamd niet meer kunnen betalen. Dat brult het kabinet van een der rijkste landen ter wereld. Een kabinet dat kort geleden nog op de uitnodigingenlijst stond van de G8. Als gast weliswaar, maar als je geen cent te makken hebt wordt het je zelfs niet toegestaan in de buurt van de rode loper te komen.
Wat je afbreekt krijg je nooit meer terug, wát politici ook beweren. Je kunt een naam als Boerhaave opnieuw in het leven roepen, maar het zal nooit meer zijn nagedachtenis zijn. Kwijt is kwijt, dat weten we allemaal, want iedereen van ons heeft ooit wel eens iets verloren. Daarom weet zelfs een minister dat vervangen niet gelijk staat aan behouden.
We moeten afslanken, want er is crisis, omdat we het onontkoombare moesten beschermen. Heilige koeien kwamen in gevaar, en als altijd worden de zwaksten als kanonnenvlees naar het front gestuurd. Schiet wat cultuur af, en hier en daar een sociale zekerheid, zodat we een kudde vet betaalde 3-delige pakken kunnen houden, want zij zijn onmisbaar voor het behoud van onze welvaart.
Dezelfde oorzaak die de draaibaarheid van de wereld bijna de kop kostte wordt in leven gehouden over de rug van een veel diepere verworvenheid die verder reikt dan de huidige commerciële spiraal, welke in de toekomst beslist voor nog  meer misère zal zorgen. Je hoeft geen helderziende te zijn om dat te begrijpen.
Had het vorige kabinet niet de mond vol over "normen en waarden"? Wat zijn waarden dan als wordt toegelaten dat een clubje jongleurs zich om financieel moverende redenen kan ontdoen van wat door generaties werd opgebouwd. Want dat is cultuur. De optelsom van ons allemaal, ook van diegenen die ons hier hebben gebracht. De wereld begint niet vandaag, en je kunt wat was niet uitvlakken. Het bepaalt onze identiteit, of is er één mens die op de lege schaal van de economische roulette wil stappen, zonder één enkele andere waarde om zich aan vast te houden? Als zulke mensen bestaan verdienen ze de naam mens niet, maar moeten worden geklasseerd als windbuil. Een zak vol lucht waar de eerste de beste crisis een gaatje in prikt. Het gevolg laat zich raden. Ze lopen nog leger dan ze al zijn.

vrijdag 10 juni 2011

Verschillen - huisvesting

Iedereen kent de Nederlandse situatie. Vooral als je wilt huren. Overvolle steden, ellenlange wachttijden, en oeverloos invullen van documenten.
In 1986 sloop ik Amsterdam binnen. Ik kwam uit de provincie, maar wilde naar de Randstad, en ik had geluk.
Tsjernobyl ontplofte, en een collega schrok zo dat ze met haar kinderen hals over kop naar de VS vluchtte. Ze zocht iemand die haar van een woningbouwvereniging gehuurde atelierwoning wilde overnemen, en ik was maar al te bereid het risico te nemen.
Gedonder met instanties natuurlijk. Ik mocht daar niet wonen, had geen binding met de hoofdstad, en was er zelfs nooit woningzoekende geweest.
Ik hield me van de domme, was bovendien BBK kaderlid, en uiteindelijk lieten de instanties het maar zo, want waar kon ik heen als ze mij op straat zetten? (Het scheelde natuurlijk dat ik op dat moment meer dan voldoende inkomen kon overleggen, zo werkt het: ook in een regeltjesland)
In Nederland is alles bekend. Niet alleen bij de verhuurder. Van zodra je verhuist worden alle gegevens bij elke instantie keurig bijgewerkt. Die meneer woont op dat adres, en je hoeft je BSN nummer maar te geven om het uit elk willekeurig bestand op te diepen. Gemakkelijk? Zeker. Vooral voor diegenen die jou om welke reden dan ook willen vinden.
Maar ik weet zeker dat er heel wat mensen zijn die soms helemaal niet gevonden willen worden. Het doodsimpele feit bijvoorbeeld dat ik ooit werd gedoopt, leverde mij na elke verhuizing steevast een bezoek van de plaatselijke pastoor op. En wie wil die nou aan zijn deur?
Ook als de belasting nog wat van je tegoed heeft, (Althans dat vinden zij. Jij bent een andere mening toegedaan) of als je zonder het te weten 4 km te snel een flitspaal passeerde...
Voor wie zich in bovenstaande voorbeelden herkent is mijn advies: verkas naar Spanje...
Huisvesting is er niet goedkoop, maar als je dat wilt verdwijn je totaal. Volkomen onzichtbaar voor iedereen en elke instantie, behalve natuurlijk als je per se gevonden wilt worden, en een vermoeide ambtenaar zo ver krijgt dat hij je daadwerkelijk inschrijft in de gemeente waar je woont.
Het gebeurt niet vanzelf. Je moet er moeite voor doen...
Toen ik begin 2002 in Andalusië aankwam geloofde ik het niet. Hoezo je huurt gewoon iets, punt? Maar zo werkt het. Je bladert een aantal gratis krantjes met advertenties door, kiest wat je bevalt, en betaalt een maand huur en een maand borg. Dat is het. Simpel en eenvoudig, als je tenminste niet zo stom bent om het via de een of andere makelaar te regelen. Die boren je fluks een  maand extra door je neus voor hun commissie.
Niks geen burgerzaken, of andere databestanden die hijgen om jouw gegevens zo snel mogelijk te verwerken. Je betaalt rechtstreeks aan de verhuurder, en trekt erin. Zelfs de verhuurder hoeft in veel gevallen niet eens te weten wie je bent. Hij legt heus wel een huurcontract voor, maar geen mens vraagt om een legitimatie, dus wat je daarop invult heb je helemaal zelf in de hand.
Zo leven miljoenen, vooral aan de kusten. Niet alleen Spanjaarden, vooral veel buitenlanders, en het hoeft weinig uitleg dat daartussen er heel wat zijn die in hun eigen land gezocht worden. Tja, als Spanje die mogelijkheid biedt is het natuurlijk een prima onderduik locatie. (Breng ik nou mensen op ideeën?)
Maar al die woningen staan toch op iemands naam? Zeker, maar het is al even gemakkelijk en even ondoorzichtig om een bedrijfje op te richten waarin al die locaties keurig worden ondergebracht. En als je helemaal een dwaalspoor wilt leggen dan huur je iets, neemt vervolgens de moeite om je inderdaad te laten inschrijven, en verhuist... Zelfs jaren later kun je gerust naar het desbetreffende gemeentehuis stappen en om een bewijs van domicilie vragen. De kans dat er inmiddels iemand anders ingeschreven staat is te verwaarlozen...

donderdag 9 juni 2011

Verschillen, een inleiding

Er zijn mensen die geloven dat de EU geen verschillen kent. Dat beweerde tenminste vandaag een ambtenaar. "Je komt uit Spanje, dat is EEG, dus hetzelfde als hier."
Om te beginnen is het al vreemd dat een ambtenaar niet weet dat we niet meer over de Europese Ecomische Gemeenschap spreken, maar dat het tegenwoordig Europese Unie heet. Verdacht, waarschijnlijk niet goed haar huiswerk gedaan.
Het werd de aanleiding voor een reeks waarmee ik vandaag begin, om te schetsen hoe groot verschillen zijn, zelfs binnen een unie van landen die onderling samenwerken.
Geen belerend verhaal, maar omdat ik zoveel en zo vaak in het buitenland heb gewoond, ben ik er mij van bewust hoe lastig het is om buiten de grenzen te kijken als je, behalve tijdens vakanties, nooit buiten de eigen regio bent geweest.
Onvermijdelijk verandert de kijk op je geboorteland zodra je vanop afstand waarneemt. Tekorten worden benadrukt door een buitenlandse bril, en positieven uitgelicht, maar anders dan achterblijvers zichzelf bekijken. Het roze-bril-effect, een eigenschap van iedere natie, vervaagt, of verdwijnt zelfs helemaal. De zelfgenoegzaamheid waarmee een volk naar zichzelf kijkt en beoordeelt, neemt soms potsierlijke vormen aan. Nederland, het centrum van de wereld, waarom we ons kunnen veroorloven met de vinger te wijzen.
Nederland is klein, en... anders, wat niet hetzelfde is als beter, wat velen veronderstellen, gezien het aantal volgers dat de PVV kent, een partij die vooral die kleinheid wil beschermen.
Spanje is groot. Ik woonde in Andalusië, een van de 17 autonome regio's, en bijna 3x zo groot als Nederland. Toch belden angstige thuisblijvers met de vraag of we niet weggespoeld waren wanneer het nieuws hier een hevige wolkbreuk voor Zuid-Europa meldde...
De meesten van ons hebben geen idee van afstanden, vooral ook omdat vakantiebestemmingen met het vliegtuig worden bereikt, waarna we vervolgens nauwelijks buiten de gerieflijke hotelzone komen.
Maar waar het vooral over gaat is dat de Nederlander zijn mond vol heeft over vrijheid, terwijl de meesten van ons geen idee hebben wat dat is. En dan bedoel ik niet de innerlijke vrijheid die ieder mens voor zichzelf moet verwerven, maar simpel de beperkingen binnen de regelgeving waarvoor wijzelf kiezen binnen ons politiek en maatschappelijk systeem.
Spanje kent regels, veelal gelijk aan die van Nederland, en vaak gedicteerd door Brussel, omdat een unie nou eenmaal een zekere eenvormigheid veronderstelt. Maar anders dan hier zijn die regels er vooral om ze te negeren.
Iedereen die ooit in Spanje heeft gewoond kent het fenomeen. Je arriveert, bekommert je niet om overheidsinstanties, huurt een woning en... verdwijnt! Letterlijk. Niemand kraait ernaar. Je maakt gebruik van allerlei faciliteiten, zoals een gratis ziektekostenverzekering voor het leven, en toch ben je onvindbaar. Foetsie!
Ongekende economische vrijheid, want natuurlijk betekent dat ook dat eventuele belastingen geen verhaal hebben. Heel handig tegen schuldeisers, ook. Weten ze je toch te vinden dan hoef je alleen maar te verhuizen... En dat ondanks het feit dat de meesten die er vast verblijven over een nationaal identiteits nummer (NIE) beschikken. Op papier word je daarmee tot de inwoners gerekend, maar waar al die inwoners verblijven...? Het kan de Spanjaarden niet schelen, zolang ze maar weten met hoeveel mensen ze rekening moeten houden wanneer ze de hoeveelheid en service van de te leveren faciliteiten moeten uitdokteren.
Want dat is waar het om gaat. In één opzicht is het land de gedroomde socialistische staat. Ziektekosten gratis, openbaar vervoer bijna voor niks. Je moet er alleen niet financieel in de problemen raken...
Niets verdienen is simpelweg niet eten, en geen dak boven je hoofd. Dan blijft alleen luxueus creperen op een van de fel gegeerde toeristenstranden.
Spanje kent geen bijstand, wel een vorm van WW. Daarvoor moet je minimaal 5 jaar in loondienst hebben gewerkt (en premies betaald) wat je het recht geeft op ondersteuning van rond de €350 per maand (Een maximale uitkering bedraagt ongeveer €650) wat niet eens genoeg is om een klein onderkomen te huren.
Daarom is 's lands grootste zorg het aantal behoeftigen zo laag mogelijk te houden.
Tot 2006 lukte dat heel aardig. Tegenwoordig niet meer, wat de werkelijke reden was voor de 10.000den om ruim een maand geleden op straat te komen. Het is niet leuk, leven zonder eten en zonder dak boven je kop.
Ik kan verzekeren dat het een enorm verschil is om te leven in een land, dichtgetimmerd door regels maar met sociaal vangnet, of een land waar je je aan geen enkele regel hoeft te storen maar zonder iets om op terug te vallen zodra het mis gaat. Dat betekent echter niet dat een van de twee beter is of minderwaardig.
Spanje is een land van opportunisten, socialistisch of niet. Het is een kwestie van cultuur, en dus van alle inwoners samen, die bepaalt waar je voorkeur ligt. De vrijheid te wonen, te werken en te verdienen waar je wilt, of de zekerheid om zelfs in het slechtste geval gewaarborgd te zijn.

woensdag 8 juni 2011

Wandelen

Het pad, de heuvel omlaag waar auto’s razen, stof slikt: ‘Kankerzooi!’ Letterlijk verdomme! Denk ik aan het nieuws waarin olie in zee stroomde, een complete Golf verwoest omdat stinkend schroot lopen onmogelijk maakt. Buigen belangrijkheden voor de camera, glimlachen geruststellend en liegen dat lopen ook hun hobby is, en dat ze het betreuren.
Er zit een tv-tje in mijn kop terwijl ik daal, dat deze beelden stuurt, ze als een massief kunstwerk ineen doet vloeien om de context te begrijpen.
De wereld gaat aan vlijt ten onder, want dat is waar!
De mierenhoop krioelt, vreet ons allemaal op, tenslotte zichzelf.
Godverdomme! Kijk uit, lul! Reed hij achterwaarts rond de hoek en schampte mijn tenen.
Ik ruk het portier open terwijl ik weet dat het niet mag sleur ik hem aan dikke krullen naar buiten.
- ‘Ik vermoord je idioot!’
Hij gilt. Het kan me niet schelen. Mijn geduld is op met te veel auto’s die een eenzame wandelaar bedreigen.

dinsdag 7 juni 2011

een verhaaltje voor het slapen gaan

Elvenbank


De kreet bereikte hem van de overkant van de straat in de vorm van een geblazen papieren pijltje uit een afgedankte pvc-buis. De punt raakte zijn oor, glipte naar binnen en bleef steken. Het deed verrekte pijn!
In reflex greep Sender ernaar, trok het papier los en staarde woedend naar de overkant.
Er was niemand te zien.
Welke lul haalt het in zijn kop op hem te schieten?
Hij keek naar het strakgedraaide papier, er stonden woorden op.
Voorzichtig rolde hij het open, streek het glad.
Tekst die hij niet kon lezen. De boodschap of wat het was, niet geschreven in een taal die hij kende. Hetzelfde alfabet maar gegroepeerd zoals hij nooit eerder zag. Een onbekende taal of code?
Sender tuurde opnieuw naar de overkant, niemand te zien, vouwde het papier op, stopte het in zijn zak en stapte in de lift.
Beneden stak hij de straat over, verdween door de hoge toegangsdeur en nam opnieuw de lift.
Hij vond haar op het dak, als een dood vogeltje, blond als een elfje uit een sprookjesboek brabbelde ze in dezelfde taal als de woorden op het papier.
Het duurde weken voordat Sender het begreep.

Het appartement zo ruim als een voetbalveld, een penthouse met gigantisch dakterras, panoramavensters in elke muur.
En de inrichting……..godschristus!
De bewoners zien het niet meer. Alles went.
Kunst wordt plaatjes, goud metaal om te boenen tot het glimt. Alles went omdat het tenslotte zijn waarde verliest.
Behalve het elfje in de vitrinekast.
Een vast ritueel. Elke morgen, fris uit bed, is dat het eerste wat hij doet, kijkt naar haar: bloot gehurkt achter glas. Langblonde haren als Godiva.
Hij kent haar nu, nadat hij haar opraapte. Zijn gevonden voorwerp. Warm, fluweelzacht dat klopt van leven.
Ze brabbelde nog toen hij haar over straat droeg, mee naar het appartement waar hij haar uitkleedde, in bad deed en haar later opsloot in de vitrinekast.
Natuurlijk laat hij haar uit om haar behoefte te doen, om te eten. Daarna weer terug en ze hurkt zonder protest. Haar gebrabbel is gestopt nu hij weet wat ze wilde zeggen.
Hij meende dat ze kind is en twijfelde haar in te leveren bij de daartoe bevoegde instanties. Hij bedacht zich omdat hij haar niet verstond.
Wat moest hij met haar? Misschien werd ze gezocht, misschien was ze in nood. Eerst moest hij leren wat ze zei.

Sender bouwde aan logica, wees dingen aan die zij vertaalde, en langzaam groeide de poging tot communicatie.
Ondertussen behandelde hij haar als kind, volkomen verkeerd.
Argwa wilde dat hij haar nam voor wat ze was.
Klein, kinderlijk blond en onbenaderbaar, zo sensueel, en uiteindelijk begreep hij het: na weken…..
- ‘Neem mij mee, sluit mij op en kijk naar mij.’

maandag 6 juni 2011

Socialisten?

Mijn laatste standplaats was Spanje. Het hele diepe zuiden: Andaluzie.
Toen ik arriveerde kende het land 3% groei, meer dan Nederland of Belgie, destijds. Waarom het natuurlijk interessant was erheen te verkassen (eerlijk is eerlijk)
Het best betaalde landstheater, ook wel regering genoemd, werd geleid door de Christen-Democraat Aznar die het loodje legde omdat hij de ETA de schuld gaf van de bomaanslagen in Madrid.
Zapatero (vertaald: schoenmaker) nam over, een socialist uit WimKok-hout gesneden met Uylse allures, en slaagde erin het land in 3 jaar tijd naar de verdommenis te helpen.
Te kort door de bocht? Ik betwijfel het, al is hij natuurlijk niet in zijn eentje verantwoordelijk.
Het leek Luilekkerland, en dat op zichzelf is al verdacht. Een gemiddeld loon bedroeg €900, en toch leefde iedereen in welvaart, terwijl je voor een 2-kamer-appartement €800 moest neertellen. Ra, ra?
Zelfs met een verstopte neus kon je de reden ruiken. Stapels zwart geld en weinig belasting. Wie dat betaalde was gek, of goudeerlijk...
Er moest wat aan gedaan worden. De staat had te weinig inkomsten, en zou een crisis nooit kunnen betalen. Maar de socialist ging het halen bij diegenen waarvan socialisten altijd beweren dat ze hen in bescherming nemen: de grootste groep en minst bedeelden. Ergo: wanhoop en armoede.
Spanje is de volgende op de lijst van economisch scheefhangende landen. Ik heb mensen zien creperen, werkelijk dood zien gaan zonder dak boven hun hoofd. Gestorven van honger en dorst. Nergens is het aantal vuilbakgraaiers zo groot. Je vindt ze zelfs in de dorpen en stadjes buiten de toeristische zone.
Vanaf 2008 ging het snel. Het aantal werkelozen steeg tot 5.000.000 op een totale bevolking van 50.000.000. 10% van het totaal, en nog was het niet genoeg.
Zapatero draaide zijn socialistische reet nog wat verder richting Europa. Spanjaarden roken veel. Vorig jaar, het was al bijna kerstmis, werd er een wet doorheen gejast. Per 1 januari alles rookvrij. Hiep, hiep, Europa gelukkig, maar...
Het kwam zo onverwacht. Geen letter in de pers, geen woord op tv, tot het zo ver was, en de klanten tot de onstellende ontdekking kwamen dat sigaretjes alleen nog op straat mochten. Gevolg: nog meer werkelozen, nog meer horeca zaken gesloten...
Ik heb niets tegen niet roken. Het schijnt gezonder te zijn, maar door de keuze van het moment, en de manier waarop, begint het er verdacht veel op te lijken dat politici hun eigen achterban om zeep helpen.
Ik was niet verbaasd toen 10.000den, vooral jongeren, op straat kwamen, die het geleuter niet meer pikken van mensen die beweren het beste met het volk voor te hebben. Het zou in meer landen mogen gebeuren!

Het is wennen

Na 15 jaar afwezigheid terug waar het begon: Nederland, en de veranderingen die er intussen plaatsvonden.
Wonen buiten dat kleine domein waar ik werd geboren, leerde me anders te kijken. Vooral het "kleine" valt op. Anders dit keer.
Ik was al eerder weg, voordat sateliet tv bestond, wat betekende dat de voeling verdwenen was toen ik terugkeerde. Dit keer ben ik op de hoogte, en weet niet zeker of ik dat wel wil.
Nederland wordt er niet leuker op. Nog belerender dan het was. Dat merk je als je buitenlands woont.
Cultuur wordt onthoofd. Wat vroeger een sluier werd genoemd, een veelgeziene dracht in het katholieke zuiden, is kopvod geworden, en er lopen hier mensen rond die vinden dat dit op zichzelf nog niet genoeg belasting is.
Ooit stond ik op de barricaden om het na-oorlogse juk van onze veel te jonge schouders te werpen. Naast mij stonden generatiegenoten die diezelfde nood scandeerden. En nu? Nu staan ze er weer, maar in hun achteruit. Ze willen terug, verdomme! Terug naar lullige ouwbolligheid.
Zijn zij het gevecht vergeten om het recht je te kleden zoals je wilt? De spijkerbroek (inmiddels jeans) die niet op zondag mocht worden gedragen, of de minirok waarin je niet bij je grootouders op visite kon? Een hoofddoek, godbetert! Hoelang zal het duren voordat we schriftelijk moeten aanvragen om een paraplu op te steken wanneer het regent?