Follow by Email

zaterdag 12 mei 2012

a poem a day XXII



‘Begin maar’, zei ik
tegen haar. En ze keek verbaasd
naar mij omhoog. Zo ik torende,
zo hoog als Lange Pierlala.
Mijn hoofd tot in de wolken,
en haar voeten bungelend in water
dat golfjes met mij speelde.
Zo lang geleden al, dat de zon vergrijst.
Draden die ziltig naar mij reiken,
rond mij slingeren als vergeten
confetti,
toen ik haar zag voor het allereerst
en wist wie zij was.
Toen herkende ik mij
tussen al die mensen die buiteldansen
op de boulevard.




‘Just start’, I said
to her. And she looked up
to me, surprised. So I towered,
as high as Long Tall John.
My head stocked in clouds,
and her feet jingled water
which played tiny gulfs with me.
So long ago already, that the sun got grey.
Threads which reached salty for me,
wrapped around me like forgotten
confetti,
when I saw her for the very first time
and knew who she was.
Then I recognized me
between all those people who somersault-dance
on the boulevard.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen