Follow by Email

woensdag 13 juni 2012

WANDERBACH page 42


We are aware of our restrictions but hiding is not one of them.’ The elderly grinns. Tork is ashamed. Perlwachter is right. Humanity is ridiculous imperfect while it sees itself as the most entirely and important product of creation.
The keeper shows him a sofa which feels spongy and immediately folds to his body. Because of a lack of visible storage space Tork places the rucksack aside him, the stick in the loops and lays the belt with accessories on the bench.
The elderly sits over him and taps with a flat hand against the side of the low table which starts to grow; the top thrusts out, folds around both men without hindering them.
Almost immediately a female Nymph appears, carrying a plate which seems far too big and heavy, filled with a diversity of platters and crockery that she serves silent. Tork recognizes the roasting air of poultry but also sees that there are small unknown mammals and decides not to ask from which the meal consists. Except meat there is the well-known fruit that he found on the meadow and an outstanding red wine that, however perfectly tastes, is without alcohol. He can drink as much as he wants.
The meal happens in silence and Tork admits that he is hungry. Till the last crumb, while the Nymph in the mean time serves the dogs by bringing two large plates to which the animals eagerly attack.
Perlwachter is rather modest and seems to participate especially out of courtesy while he tastes everything and sips from the wine in such small parts as if he criticizes the food. He waits patiently until Tork and the dogs are satisfied before he wipes his mouth and hands with an in lemon water soaked napkin, so warm that the moist immediately vaporizes.
Without Tork asking, the female Nymph appears to clean the table and she helpfully places an ashtray in front of him. 

Wij kennen onze beperkingen maar verbergen hoort daar niet bij.’ De oude grinnikt. Tork doet beschaamd mee. Perlwachter heeft gelijk. De mensheid is bespottelijk onvolmaakt terwijl het zichzelf als het meest volkomen en belangrijkste product van de schepping ziet.
De wachter wijst hem een divanbank die sponzig voelt en zich onmiddellijk naar zijn lichaam zet. Bij gebrek aan zichtbare bergruimte plaatst Tork de rugzak naast zich, de stok in de lussen en legt de riem met toebehoren op de bank.
De oude gaat tegenover hem zitten en tikt met de vlakke hand tegen de zijkant van de lage tafel die begint te groeien. Het blad schuift uit, plooit rond beide mannen zonder hen te belemmeren.
Bijna onmiddellijk verschijnt een Nymphe met een blad dat veel te groot en zwaar lijkt met daarop verschillende schalen en serviesgoed dat ze zwijgend uitserveert. Tork herkent de braadlucht van gevogelte maar ziet dat er ook kleine onbekende zoogdieren zijn en besluit niet te vragen waaruit de maaltijd bestaat. Behalve vlees het overbekende fruit dat hij onderweg zag en een uitstekende rode wijn die, hoewel perfect van smaak, zonder alcohol is. Hij kan zoveel drinken als hij wil.
De maaltijd gebeurt in stilte en Tork erkent dat hij honger heeft. Tot de laatste kruimel, terwijl de Nymph ondertussen ook aan de honden dacht en twee grote schalen binnendraagt waar de dieren gretig op aanvallen.
Perlwachter is veeleer bescheiden en lijkt vooral uit beleefdheid mee te doen terwijl hij van alles proeft en van de wijn nipt, in zulke kleine hoeveelheden alsof hij het voedsel keurt. Hij wacht geduldig tot Tork en de honden verzadigd zijn voordat hij mond en handen met een in citroenwater gedrenkt servet dept, zo warm dat het vocht onmiddellijk verdampt.
Zonder dat Tork het vraagt verschijnt de Nymphe om af te ruimen en zet gedienstig een asbak voor hem neer.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten