Follow by Email

zaterdag 30 juni 2012

WANDERBACH page 59 (chapter 7)


Tork grafts upwards over the mountain path. Without real memory of what happened in the caverns he realizes that he was drugged by something which seemed to have no influence on the dogs. He doesn’t understand. The attack had nothing to do with curiosity. As far as he knows he was abducted while sleeping, or was his curiosity influenced on a higher level? Have the Gods, or at least the used illusion, manipulated his unconscious until he walked to the caverns like a sleep-walker to surrender to whatever they had in mind? Then he fears for the future. How can he defend himself? Forget about that the dogs will have a second chance, that mistake they won’t make twice. Gods may not like to kill people, that won’t include dogs.
That he didn’t think of this before! Worried he watches the animals that sniff happy in front of him. Perlwachter didn’t mention this, nor did he insist to leave them in Wanderbach. Tork realizes that the keeper is not interested in their faith. Perhaps he calculated their lost as an extra tool to magnify the chances. For now the elderly is absolutely right. Without the dogs this venture had already failed: the first and least dangerous test according to him, which promises for what has yet to come.
Tork grafts worried further to stop at the highest point where they rest and swallow capsules to start the landing fortified.
He still has no idea about the surrounding. Mountain walls raise vertical on both sides along the down swinging path that a bit further disappears around a bend. 

Tork zwoegt over het bergpad omhoog. Zonder werkelijke herinnering aan wat er in de spelonken gebeurde beseft hij dat hij gedrogeerd werd door iets dat blijkbaar geen invloed op de honden had. Hij begrijpt het niet. De aanval had niets met nieuwsgierigheid te maken. Voor zover hij weet werd hij ontvoerd terwijl hij sliep. Of werd zijn nieuwsgierigheid op een hoger niveau bespeeld? Hebben de Goden, of in elk geval de gebruikte illusie, zijn onderbewustzijn beïnvloed zodat hij als een slaapwandelaar naar de spelonken liep om zich over te geven aan wat ze ook van plan waren? Dan vreest hij voor de toekomst. Hoe kan hij zich verdedigen? Want geloof maar niet dat de honden een tweede kans krijgen, die fout zullen ze niet nogmaals maken. Goden hebben misschien een hekel aan het doden van mensen, maar dat zal bij honden niet opgaan.
Dat hij daar niet eerder aan dacht! Bezorgd kijkt hij naar de dieren die blij voor hem uit snuffelen. Hierover heeft Perlwachter niets gezegd, of er op aangedrongen hen in Wanderbach te laten. Tork beseft dat de wachter niet in hun lot is geïnteresseerd. Misschien heeft hij hun verlies ingecalculeerd als extra hulpmiddel om de slaagkans te vergroten. Daarin heeft de oude zeker gelijk. Zonder de honden was de onderneming al mislukt: de eerste en minst gevaarlijke proef volgens hem, wat belooft voor wat komt.
Tork sjokt ongerust verder om op het hoogste punt halt te houden waar ze rusten en capsules slikken om gesterkt aan de daling te beginnen.
Hij heeft nog altijd geen idee van de omgeving. Bergwanden rijzen aan weerszijden loodrecht langs het omlaag slingerend pad dat wat verder rond een bocht verdwijnt.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten