Follow by Email

vrijdag 27 juli 2012

The translations are back on track: WANDERBACH page 71 (chapter 8)


Tork blinks uneasy. The shallow cave leaves part of the light outside, enough to dimmer, but if he looks right in front he sees the summery path.
The dogs moan in their sleep, haunted by dreams and he himself feels far from energetic. Cramped muscles after sitting hours in the same position he carefully stretches the legs, the arms to intensive the blood circulation while he thinks of yesterday, the future. The chances seem hopeless.
The Gods know too much. If they are capable of recreating the forms he gave the Nymphs of Wanderbach and copy Perlwachter and the guide to the smallest detail, they can mislead him in everything. Nothing can be trusted. Perhaps these mountains don’t even exist or the light is only here to confuse him. Besides he feels weak after yesterday’s orgy and he is not sure to be capable of investigating the path any further.
However he still doesn’t want to eat he takes the capsules and feeds two to the dogs after which he reluctantly swallows one himself. To his surprise energy floods almost immediately back into his body. Alert Tork watches the dogs which react the same.
After the second one the miserable feeling disappears. In spite of the ambushes they are still here. Up till now they resisted the attacks, yet he knows it was mainly because of the incompetent illusions. But they managed twice: first thanks to the dogs and after that because of his friendship with the Nymphs; without he wouldn’t have felt the necessity to thank them, and wouldn’t have interrupted his greed and had himself eaten to death almost for sure. There are hiatuses in the construction of the sent illusions and it’s up to him to trace them.

 Tork knippert onwennig. De ondiepe grot sluit een deel van het licht buiten, genoeg om te schemeren, maar als hij recht voor zich kijkt is er het zomerse pad.
De honden kreunen in hun slaap, gekweld door dromen en hijzelf voelt zich ver van energiek. Verkrampte spieren na urenlang stilzitten strekt hij voorzichtig de benen, rekt de armen om de bloedcirculatie te bevorderen terwijl hij aan gisteren denkt, de toekomst. De kansen lijken hopeloos.
De Goden weten te veel. Als ze in staat zijn de verschijningsvormen op te roepen die hij de Nymphen van Wanderbach gaf en Perlwachter en de gids tot in het kleinste detail kunnen kopiëren, waarmee kunnen ze hem dan nog misleiden? Niets is te vertrouwen. Misschien bestaat dit gebergte helemaal niet of is het licht er om hem te verwarren. Bovendien voelt hij zich verzwakt na de orgie van gisteren en hij vraagt zich af of hij wel in staat is het pad verder te verkennen.
Hoewel hij nog steeds geen zin heeft in eten pakt hij de capsules en geeft er twee aan de honden om er daarna met tegenzin zelf een weg te slikken. Tot zijn verrassing stroomt de energie bijna onmiddellijk terug in zijn lijf. Tork kijkt oplettend naar de honden die al even alert reageren.
Na de tweede pil verdwijnt het naargeestig gevoel. Ondanks de hinderlagen zijn ze er nog. Tot hiertoe hebben ze de aanvallen doorstaan al beseft hij dat het vooral aan de incompetente illusies lag. Toch is het twee keer gelukt: eerst door tussenkomst van de honden en daarna dankzij de vriendschap met de Nymphen. Zonder dat had hij niet de noodzaak gevoeld hen te bedanken, zijn vraatzucht niet onderbroken en zou hij zich meer dan waarschijnlijk hebben dood gegeten. Er zitten hiaten in het raffinement van de op hen afgestuurde illusies en het is aan hem ze op te sporen. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten