Follow by Email

zondag 15 juli 2012

WANDERBACH page 69 – 70 (end of chapter 7)


He leaves the dogs behind and walks back.
The bowls and wine are gone, the rocky wall closed seamless. Nothing remembers of what happened and rapidly he grabs his gear and runs to the path to dress.
However the danger seems to be over and they are exhausted, he wants to leave; if it’s only a little bit, as far as they can drag themselves and he is about to fall down when he discovers the shallow den.
He creeps wincing in it, empty for hunger, every fiber trembles and yet he doesn’t want to think about food. Even two small capsules arouse so much aversion that he turns away in the low shoal, back against the wall, the arms around increased knees he feels defeated, a pile of fear that peeps afraid into the future. The dogs shiver at his feet. Shall he give them a capsule?; and decides not.
Fatigued he closes the weighty eyes, no longer prepared to resist if the Gods choose this moment... 

page 70

Hij laat de honden blijven en loopt terug.
De schalen en wijn zijn verdwenen, de rotswand naadloos gesloten. Niets wijst op wat gebeurde en hij grist snel zijn spullen bijeen en holt naar het pad om zich aan te kleden.
Hoewel het gevaar voorbij lijkt en ze alle drie uitgeput zijn wil hij weg. Desnoods een klein eindje, zover ze zich kunnen slepen en hij staat op instorten wanneer hij de ondiepe uitsparing ontdekt.
Hij kruipt huiverend weg, leeg van honger, elke vezel trilt en toch wil hij niet aan eten denken. Zelfs twee kleine capsules wekken zoveel weerzin dat hij wegduikt in de lage ondiepte, de rug tegen de achterwand, de armen rond opgetrokken knieën voelt hij zich verslagen, een hoopje angst dat bang in de toekomst gluurt. De honden rillen aan zijn voeten. Zal hij hen een capsule geven?; en besluit het niet te doen.
Doodmoe sluit hij de loodzware ogen, niet bereid langer weerstand te bieden mochten de Goden dit moment kiezen...

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen