Follow by Email

maandag 17 september 2012

WANDERBACH page 119


After several miles Tork stops suddenly and stares in the distance. Gabi watches him worried.
- ‘Is something wrong?’
- ‘Give me the binoculars please; in the upper compartment.’ Looking through the binoculars he murmurs: ‘Strange!’
- ‘What?’
- ‘Look for yourself and tell me what you see.’
- ‘A dessert?’
- ‘Look better!’ Then she utters a shout.
- ‘It looks like a floor!’ Tork nods.
- ‘Parquet, it seems. But here, in the middle of the wilderness? And so vast! Do you see how it bends around that hill?’
Gabi gives the binoculars back and looks asking.
- ‘The path leads directly towards it. We’ll see as soon as we get there.’
Now there is something else then nature in front of them it sharpens Torks’ carefulness. While studying the surroundings regularly they cautious approach the miraculous floor. Not far in front is a bush. He calls the dog and pulls Gabi with him. Between the bushes they can’t be seen from the path. Tork takes off his gear, keeps only the stick and the knife.
- ‘You stay. I go upfront to scout. If it’s safe I will come to get you. Guard our things. Barg will watch.’
- ‘But if something happens to you?’
- ‘If I stay away longer then two hours you assume that you are on your own. Follow the dog. He will guide and protect you. Then it’s up to you to reach the Gods.’ Tork turns and walks back to the path from which he runs bended towards the mysterious parquet floor.  

Na een aantal kilometers blijft Tork plots staan en tuurt in de verte. Gabi kijkt hem ongerust aan.
- ‘Is er iets?’
- ‘Geef de verrekijker eens. In het bovenste vak.’ Met de kijker aan de ogen mompelt hij: ‘Merkwaardig!’
- ‘Wat?’
- ‘Kijk zelf maar en vertel wat je ziet.’
- ‘Een zandvlakte?’
- ‘Kijk nog eens goed!’ Dan slaakt ze een kreet.
- ‘Het lijkt wel een vloer!’ Tork knikt.
- ‘Parket, zo te zien. Maar hier? Midden in de wildernis? En zo uitgestrekt. Zie je hoe het met een bocht rond die heuvel verdwijnt?’
Gabi geeft de kijker terug en kijkt vragend.
- ‘Het pad leidt er rechtstreeks heen. We zullen wel zien zodra we er zijn.’
Nu er iets anders dan natuur voor hen ligt scherpt Torks voorzichtigheid. Terwijl hij regelmatig de omgeving bestudeert naderen ze behoedzaam de vreemde vloer. Niet zo ver ervoor is een bossage. Hij fluit de hond en trekt Gabi mee. In het bosje zijn ze vanaf het pad niet te zien. Tork legt zijn bepakking af, houdt alleen de stok en het mes.
- ‘Jullie blijven hier. Ik ga vooruit om te verkennen. Als het veilig is kom ik jullie halen. Pas op de spullen. Barg zal waken.’
- ‘Maar als u iets overkomt?’
- ‘Als ik langer dan twee uur wegblijf ga je ervan uit dat je op jezelf bent aangewezen. Volg de hond. Hij zal je leiden en beschermen. Dan hangt het van jou af om de Goden te bereiken.’ Tork draait zich om en loopt terug naar het pad waarlangs hij gebukt naar de mysterieuze parketvloer rent. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen