Follow by Email

woensdag 19 september 2012

WANDERBACH page 121


Tork stares speechless at the joyful at him looking mass. Plain happy expectation while the slide singing dies out slowly. He doesn’t know what to do. If it’s true that the town liberated itself he is glad for the inhabitants, he cannot take credit for it! Probably he thanks this praise to Jeremy, but he himself only started it at most. It’s the Council that has to be granted. It seems that they had the chance to beat the demons or otherwise the suppressors are hiding after he and Gabi escaped what means that the danger still exists without the inhabitants know of it. But if the demons keep the town still airtight closed, how do these people know about it?
Tork cannot just walk away to get Gabi. The crowd waits and expects him to speech, to comfort them and probably free them as well. They demand a power he doesn’t possess.
The collected people become restless because of his silence. A suppressed noise that slowly becomes louder until someone shouts: ‘Make us free! Make us free!’ Tork lifts his hands and it becomes quite.
He expects that only the first rows can understand him but to his surprise his voice echoes fortified a thousand fold and reaches easily the whole crowd.
The mass demands his attention and Tork can only tell the truth.
- ‘I thank you for your trust, but I don’t have the power to liberate. Only the Gods can, to whom I am going and will do everything to make you free. I don’t want to arouse false hope. The town liberated itself. I gave the start but the honor is for the Council or perhaps all inhabitants together. I left the town before it was liberated. They did it themselves like you also can. I will plea your case before the Gods but then I have to know who you are. How it comes that you are united here and who brought you together.’ 

Tork staart sprakeloos naar de gelukzalig naar hem opkijkende massa. Uitgesproken blijde verwachting terwijl het slepende gezang langzaam versterft. Hij weet niet wat te doen. Als het waar is dat de stad zichzelf heeft bevrijd is hij blij voor de inwoners, het is niet zijn verdienste! Waarschijnlijk dankt hij de lof aan Jeremy, maar hijzelf gaf hooguit de aanzet. Het is de Raad die alle eer toekomt. Blijkbaar zagen zij kans de demonen te verslaan of zijn die ondergedoken nadat Gabi en hij waren ontsnapt wat betekent dat het gevaar nog bestaat zonder dat de inwoners zich daarvan bewust zijn. Maar als de demonen de stad nog hermetisch gesloten houden, hoe kunnen deze mensen dan op de hoogte zijn?
Tork kan niet zondermeer doorlopen om Gabi te halen. De menigte wacht en verlangt dat hij hen toespreekt, geruststelt en waarschijnlijk dat hij hen eveneens bevrijdt. Ze verlangen een macht die hij niet bezit.
Het verzamelde volk wordt onrustig omdat hij zwijgt. Onderdrukt geroezemoes dat langzaam luider wordt tot iemand roept: ‘Maak ons vrij! Maak ons vrij!’ Tork steekt de handen op en het wordt stil.
Hij verwacht dat alleen de eerste rijen hem kunnen verstaan maar tot zijn verrassing weerkaatst zijn stem duizendvoudig versterkt en bereikt met gemak de hele menigte.
De massa eist zijn aandacht en Tork kan niet anders dan de waarheid vertellen.
- ‘Ik dank jullie voor het vertrouwen, maar ik heb niet de macht jullie te bevrijden. Dat kunnen alleen de Goden naar wie ik op weg ben en waar ik alles zal doen om jullie vrij te maken. Ik wil geen ijdele hoop wekken. De stad heeft zichzelf bevrijd. Ik gaf de aanzet maar de eer komt de Raad toe of misschien wel alle inwoners samen. Ik ontvluchtte de stad voordat ze werd bevrijd. Zij deden het zelf zoals jullie dat ook kunnen. Ik zal jullie zaak bepleiten bij de Goden maar dan moet ik weten wie jullie zijn. Hoe het komt dat jullie hier verzameld zijn en wie jullie bij elkaar bracht.’
  

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen