Follow by Email

zondag 18 november 2012

WANDERBACH page 178


The women are friendly, present food or beverage in a bowl. With these visits Waja organizes breaks and yet it doesn’t take long before fatigue assaults him and he states that he wants to go to bed. Waja smiles, says that she is proud because he persevered so long. Once back Tork lies down grateful.
- ‘To whom belongs this cabin?’
- ‘No-one; it’s for guests,’ which surprises him.
- ‘Do you get visitors often?’
- ‘No, but we knew that you would come.’
- ‘Do you mean that this cabin was especially built for me?’ Waja laughs.
- ‘Too much honor perhaps? No, the cabin existed but we refreshed and refurbished it.’ Tork points at the objects at the wall. ‘Those are amulets,’ Waja clarifies, ‘exactly as much as there are servants. We all made our own, sometimes especially for you. That ones are new, the others often age-old.’
- ‘Especially for me?’ Tork asks curious.
- ‘The meaning and power is secret, don’t ask, but some will make that you will get stronger out of your adventures then when you started,’ she says mysterious.
- ‘Why?’ Waja puts a finger against her lips.
- ‘Sht! don’t ask!’ Tork doesn’t like half-hearted answers that don’t explain anything and just enlarge not-knowing. Disingenuous mysteriousness, but grateful of what she did for him he doesn’t ask any further. However!
- ‘Did you make an amulet for me?’ 

De vrouwen zijn vriendelijk, presenteren eten of drinken uit een kom. Met de bezoeken last Waja pauzes in en toch duurt het niet lang voordat vermoeidheid hem overvalt en hij aangeeft naar bed te willen. Waja glimlacht, zegt dat ze trots is omdat hij het zolang volhield. Eenmaal terug gaat Tork dankbaar liggen.
- ‘Van wie is deze hut?’
- ‘Van niemand. Het is ons gastenverblijf.’ Dat verbaast hem.
- ‘Krijgen jullie vaak bezoek?’
- ‘Dat niet. We wisten dat je onderweg was.’
- ‘Je wilt toch niet beweren dat deze hut speciaal voor mij werd gebouwd?’ Waja lacht.
- ‘Te veel eer misschien? Nee, de hut bestond maar we hebben ze opgeknapt en opnieuw ingericht.’ Tork knikt naar de voorwerpen aan de wand. ‘Het zijn amuletten,’ verduidelijkt Waja. ‘Precies zoveel als er dienaressen zijn. We maakten allemaal ons eigen amulet, soms speciaal voor jou. Die zijn nieuw, de andere vaak eeuwenoud.’
- ‘Speciaal voor mij?’ vraagt Tork nieuwsgierig.
- ‘De betekenis en kracht zijn geheim, daar mag je niet naar vragen, maar enkele zullen ervoor zorgen dat je sterker uit het zeevaartavontuur komt dan je eraan begon,’ zegt ze raadselachtig.
- ‘Waarom?’ Waja legt een vinger tegen haar lippen.
- ‘St! Niet vragen!’ Tork heeft een hekel aan halfslachtige antwoorden die niets verklaren en het niet weten vergroten. Flauwe geheimzinnigdoenerij, maar dankbaar voor wat zij voor hem deed maakt dat hij niet verder vraagt. Hoewel!
- ‘Heb jij een amulet voor mij gemaakt?’ 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten