Follow by Email

maandag 26 november 2012

WANDERBACH page 187


- ‘Does it make a difference?’
These are joyful days together; walking in the surrounding woods with the dog that is bored because it is too long at the same spot. Tork knows but takes his time, yet he is strong enough meanwhile.
After they found each other it went fast. As if his physical condition waited for intimate contact. He is no longer a patient and yet they still live in the guest house.
Waja keeps her word; Tork has no duties. The servants come up with games, dance while he watches their graceful moves. His intimacy is only for Waja what the others seem to pleasure. No jealousy but happy faces when they walk hand in hand through the village. Not that he has forgotten about the Gods or his mission but Waja made him think. Finally the servants know the Gods best, what doesn’t mean that he is without chances. He believes Waja’s judgment but at the same time Perlwachters’ as well; there has to be a possibility, it’s just a matter of discovering. Without preparation or plan it’s useless. He has not enough information and he doesn’t have to count for help from the women. It is their task to stop him – the last castle! – and that’s why he waits patiently until it is Waja’s turn to take care of the Gods and he is free to discover the area.
The plan is simple. Together with Barg he wants to try to reach through the tracks the house of the Gods to investigate the situation. About what comes next he is not worried. After the mission he will return to the village. Perhaps he has an escort to leave Underearth by then and otherwise he will wait for a new opportunity. Tork trusts that he will ever see the gate and the Nymphs back. That they will take his memories he accepts, but he knows for sure that the surface and his home are not lost forever. There is no other option! Eternity lasts really too long. 

- ‘Maakt het wat uit?’
Het zijn prettige dagen samen. Wandelen in de omringende bossen met de hond die zich verveelt omdat hij al te lang op dezelfde plaats is. Tork weet het maar neemt de tijd, al is hij inmiddels aangesterkt.
Nadat ze elkaar vonden ging het snel. Alsof zijn lichamelijke conditie wachtte op intiem contact. Hij is allang geen patiënt meer en toch wonen ze nog altijd in het gastenverblijf.
Waja houdt woord. Tork hoeft niets te doen. De dienaressen verzinnen spelen, dansen terwijl hij naar hun sierlijke bewegingen kijkt. Zijn intimiteit geldt alleen Waja wat de anderen lijkt te plezieren. Geen jaloezie maar blije gezichten wanneer zij hand in hand door het dorp kuieren. Niet dat hij de Goden of de missie is vergeten maar Waja zette hem wel aan het denken. Tenslotte kennen de dienaressen de Goden het best, wat niet betekent dat hij zonder kansen is. Hij gelooft in Waja`s oordeel maar tegelijk in dat van Perlwachter; er moet een mogelijkheid zijn, het gaat erom het te ontdekken. Zonder voorbereiding of plan is het zinloos. Hij beschikt over te weinig informatie en hoeft daarbij niet te rekenen op hulp van de vrouwen. Het is hun taak hem tegen te houden – het laatste bolwerk! – en daarom wacht hij geduldig tot het Waja`s beurt is voor de Goden te zorgen en hij vrij de omgeving kan verkennen.
Het plan is simpel. Samen met Barg wil hij proberen via de wildpaden de verblijfplaats van de Goden te bereiken om de situatie te verkennen. Over het vervolg maakt hij zich weinig zorgen. Na de missie keert hij terug naar het dorp. Misschien heeft hij dan een vrijgeleide om Onderaarde te verlaten en anders wacht hij opnieuw op een kans. Tork is vol vertrouwen dat hij ooit de poort en de Nymphen terugziet. Dat zij hem zijn herinneringen zullen afnemen neemt hij voor lief, maar hij weet zeker dat de oppervlakte en zijn huis niet voorgoed verloren zijn. Er is geen andere optie! Eeuwig duurt werkelijk te lang. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen